navbar.frm 20190426 .nav
Volgende bijeenkomst 20 februari . . Ronde elke zondag 11:00 uur 145.475 MHz . . 10:30 RTTY bulletin . . 11:00 uur Woerdense Ronde . . Volgende bijeenkomst 20 februari . .
W
Smart contact lens
Smart contact lens

Flexibele contactlenzen met ingebouwde elektronica zijn geen toekomst dromen meer, dankzij nieuw ontwikkelde afdrukbare inkten. die dienst doen als geleider, isolator en elektrolyt.

Met contactlenzen met daarop aangebrachte elektronica en sensoren wordt in de medische wereld reeds ge-experimenteerd. Met een print methode kunnen passieve en actieve componenten op een lens worden aangebracht.

Als een elektronische chip zou kunnen worden verkleind om zo op een contactlens te passen, zou het stoffen in de tranen van de drager kunnen meten, die ziekten zoals diabetes en glaucoom kunnen aantonen.

Voordat dat kan gebeuren, moest men echter een manier bedenken om de sensoren, displays en de informatie-verwerkings- en communicatie-infrastructuur, te voorzien van energie. Het is natuurlijk onaanvaardbaar om draden van iemands ogen naar een batterij te slepen. Dus slimme lenzen hebben een opslag methode voor elektrische lading in de lens nodig, evenals een manier om deze draadloos aan te vullen.

Koreaanse onderzoekers hebben aangetoond dat een specifiek mengsel van koolstofmoleculen, polymeren en oplosmiddelen gebruikt kan worden gebruikt om de elektroden van een supercondensator - zie het volgende artikel - op een lens af te drukken via een inktprint methode, met micron precisie.
Met hetzelfde proces wordt een UV-hardende vloeistof opgebracht, die zal fungeren als elektrolyt van een supercondensator.

Direct printen op microschaal was reeds bekend als een methode voor het fabriceren van componenten met de vereiste precisie voor deze toepassing. De uitdaging lag in het ontwikkelen van een set compatibele inkten die structuren konden afdrukken met de nodige elektrische en mechanische eigenschappen, maar die ook vloeibaar genoeg waren om soepel via een spuitmond gebruikt te worden.
En dat is hun gelukt.

Om die supercondensator draadloos op te laden worden opgeladen, legde het team bovenop de supercondensator een antenne neer die bestond uit een reeks zilveren nanovezels (ongeveer 400 nm in diameter) en zilveren nanodraden (15-25 nm in diameter).
En ze fabriceerden een gelijkrichter voor de antenne, conventioneel met behulp van een silicium chip, de enige stijve component in de lens.

Tijdens praktijk testen met konijnen en een proefpersoon bleek dat de slimme lens herhaalde buig- en strek cycli kon kon weerstaan. De energie overdracht werd gedemonstreerd door het laten branden van een mee geprinte led-diode.

De resultaten van het experiment waren een demonstratie van wat mogelijk is, maar verwacht niet snel slimme contactlenzen te kunnen dragen. Helaas had hun supercondensator niet voldoende capaciteit om in de stroombehoeften van een realistisch contactlens te kunnen voorzien.

Pieter J.T. Bruisnsma, PA0PHB ( 2020/01/19)